Bielsko-Biała: 75 lat połączenia miasta – część 2
Momentem przełomowym dla Bielska i Białej stał się 30 grudnia 1950 roku, kiedy podczas 87. posiedzenia Sejmu Ustawodawczego podjęto decyzję o włączeniu Białej do województwa katowickiego. Ta historyczna uchwała, przyjęta jednomyślnie, zapoczątkowała proces łączenia dwóch sąsiadujących miast w jeden organizm miejski, choć wywołała także lokalne kontrowersje i emocje wśród mieszkańców Białej.
Najważniejsze informacje:
- 30 grudnia 1950 roku Sejm jednomyślnie przyjął ustawę o włączeniu Białej do województwa katowickiego
- Prezydent Bolesław Bierut i premier Józef Cyrankiewicz podpisali rozporządzenie w sprawie zmian administracyjnych
- Połączenie miało utworzyć jeden organizm miejski liczący ponad 60 tysięcy mieszkańców
Historyczna decyzja w Sejmie
Podczas grudniowego posiedzenia prowadzonego przez wicemarszałka Barcikowskiego, poseł Dąbrowicz z PZPR przedstawił sprawozdanie Komisji Prawniczej i Regulaminowej dotyczące rządowego projektu ustawy. Argumentował, że dotychczasowe granice województw oddzielały miasta stanowiące jeden organizm miejski i związane gospodarczo z Katowicami oraz zagłębiem węglowym Śląska.
Zmian administracyjnych nie objęły jednak tylko Bielsko i Biała. Do powiatu bielskiego i województwa katowickiego włączono także gminy Biała, Bestwina, Bystra-Wilkowice oraz Szczyrk. Łącznie do województwa katowickiego przyłączono około 70 tysięcy mieszkańców.
Medialna cisza i lokalne emocje
Paradoksalnie, o tym przełomowym wydarzeniu trudno było przeczytać w ówczesnych gazetach. Uwagę mediów odwróciła bowiem decyzja Rady Ministrów o obniżce cen artykułów pierwszej potrzeby – mięso wieprzowe potaniało o 10 procent, mydło o 10 procent, żarówki o 20 procent, a szkło okienne aż o 37 procent.
Pierwszy obszerny artykuł o zjednoczeniu pojawił się w Trybunie Robotniczej dopiero 5 stycznia. Tekst podkreślał, że połączenie kończy ponad 30-letni spór o przynależność administracyjną regionu, ale jego podtytuł wzbudził kontrowersje wśród mieszkańców Białej.
„Zmiany terytorialne w związku z przyłączeniem Białej do Bielska” – brzmiał wymowny podtytuł artykułu, który drażnił Bialan czujących się przedmiotem, a nie podmiotem tych wydarzeń.
Przygotowania do uroczystego połączenia
W połowie stycznia 1951 roku Trybuna Robotnicza donosiła o intensywnych pracach przygotowawczych prowadzonych przez prezydia Miejskich Rad Narodowych obu miast. Korespondent gazety apelował o szybkie otrzymanie wskazówek z Warszawy dotyczących organizacji uroczystości.
Władze lokalne przygotowały symboliczny akt na dzień oficjalnego połączenia – ukończenie budowy dwóch mostów na Białce przy ulicach Leszczyńskiej i Mostowej, które miały zostać oddane do użytku podczas samej uroczystości.
Połączenie miast ujawniło również szereg problemów wymagających pilnego rozwiązania: kwestię zaopatrzenia w wodę, kanalizację, dokończenie sieci elektrycznej w Białej, remont dróg oraz ukończenie budowy szkoły podstawowej przy ulicy Limanowskiego.
Kontrola z najwyższego szczebla
Sprawa połączenia miast nabrała znaczenia politycznego, gdy 13 stycznia osobiście zaangażował się towarzysz Ziętek, dokonując lustracji przygotowań wspólnie z sekretarzem Prezydium WRN Babczykiem i delegacją komitetu wojewódzkiego PZPR. Wizytujący ocenili stan przygotowań jako zadawalający i z satysfakcją przyjęli informacje o gotowości obu zapowiadanych mostów.
Źródło: Bielsko-Biała
Komentarze (0)