Ernest Wilimowski ponownie pochowany — legenda śląskiej piłki ma nowy grób w Niemczech
W sobotę, 30 sierpnia 2025 r., w Karlsruhe odbyła się ekshumacja i ponowny pochówek Ernesta Wilimowskiego. Jego szczątki przeniesiono w inne miejsce na tym samym cmentarzu, po tym jak część terenu została przeznaczona na inne cele.
Najważniejsze informacje:
- Ekshumacja i ponowny pochówek odbyły się 30 sierpnia 2025 r. w Karlsruhe.
- Operację sfinansowano dzięki zbiórce Fan Club Deutschland i wsparciu instytucji, połączone środki przekroczyły 20 tys. euro.
- W uroczystości uczestniczyła rodzina, przedstawiciele Ruchu Chorzów, samorządów i kibice.
Ekshumacja i nowe miejsce spoczynku
W sobotę, 30 sierpnia 2025 r., na cmentarzu w Karlsruhe przeprowadzono ekshumację i ponowny pochówek Ernesta Wilimowskiego. Działania były konieczne, ponieważ część cmentarza, gdzie był dotąd pochowany, ma zostać przeznaczona na inne cele. Ceremonię zaplanowano symbolicznie w dniu zbieżnym ze śmiercią piłkarza — Ernest Wilimowski zmarł 30 sierpnia 1997 roku. W uroczystości uczestniczyli członkowie rodziny Wilimowskiego, przedstawiciele Ruchu Chorzów, prezydent Chorzowa, prezes Śląskiego Związku Piłki Nożnej oraz kibice Niebieskich.
Jak zorganizowano przeniesienie grobu
Przeniesienie grobu było inicjatywą kibiców Ruchu Chorzów skupionych w Fan Club Deutschland. Na początku kwietnia 2025 r. poinformowali, że miejsce pochówku może zostać zlikwidowane, i uruchomili zbiórkę na ekshumację, wykup nowego miejsca i ponowny pochówek. Koszty oszacowano na ponad 20 tys. euro. Zebrane środki uzupełnili: samorząd Karlsruhe, niemiecka federacja piłkarska, Śląski Związek Piłki Nożnej oraz prywatni sponsorzy, dzięki czemu operacja mogła zostać przeprowadzona.
Dziedzictwo sportowe Wilimowskiego
Ernest Wilimowski, urodzony 23 czerwca 1916 w Katowicach jako Ernst Otton Pradella, należał do najlepszych napastników przedwojennej Europy. Od 1934 reprezentował barwy Ruchu Wielkie Hajduki (późniejszego Ruchu Chorzów) i z tym klubem czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski (1934, 1935, 1936, 1938). Był czterokrotnym królem strzelców ligi — w sezonach 1934 zdobył 33 gole, 1936 — 18 goli, 1938 — 21 goli oraz w 1939 — 26 goli (rozgrywki niedokończone z powodu wybuchu II wojny światowej).
| Sezon | Gole (król strzelców) |
|---|---|
| 1934 | 33 |
| 1936 | 18 |
| 1938 | 21 |
| 1939 | 26 |
21 maja 1939 roku w Chorzowie, w meczu ligowym z Union‑Touring Łódź, Wilimowski strzelił 10 bramek — rekord, który przetrwał do dziś w statystykach obecnej Ekstraklasy. W reprezentacji Polski rozegrał 22 mecze i strzelił 21 bramek, w tym 4 gole w mundialowym meczu z Brazylią w 1938 roku. Po wybuchu II wojny światowej został wpisany na niemiecką listę narodowościową, wyjechał w głąb III Rzeszy i kontynuował karierę w niemieckich klubach. W reprezentacji Niemiec wystąpił 8 razy i strzelił 13 goli.
Ze względu na wybór życia i decyzje po wojnie, w Polsce był przez dekady nazywany „zdrajcą” i marginalizowany. Mimo to dla wielu kibiców i znawców piłki pozostaje postacią o niezwykłych umiejętnościach: fenomenalnym dryblingu, szybkości i instynkcie strzeleckim — cechach, które zapisały go w historii klubu z Chorzowa i polskiego futbolu.
Upamiętnienie i znaczenie
Przeniesienie grobu Ernesta Wilimowskiego to efekt współpracy środowisk kibicowskich i instytucji. Inicjatywa Fan Club Deutschland, wsparcie samorządu Karlsruhe i związków piłkarskich pozwoliły zachować miejsce pamięci o jednym z najważniejszych piłkarzy Śląska. Dla wielu fanów Ruchu Chorzów i sympatyków historii futbolu to ważny gest porządkujący spuściznę sportową i osobistą Wilimowskiego.
Opis jego stylu gry i anegdoty o zachowaniu po zdobytych golach przytaczane były m.in. na stronie Łączy nas piłka, gdzie podkreślono, że jego pewność siebie bywała równie pamiętna, co gole.
Komentarze (0)