Gliwice: Zmarł Stanisław Soyka, muzyk jazzowy związany z Gliwicami, miał 66 lat

Korzenie gliwickie i edukacja muzyczna

Muzyczna droga Soyki zaczęła się wcześnie. Śpiewał już w wieku 7 lat, występując razem z ojcem w chórze katedralnym w Gliwicach. Uczył się gry na skrzypcach w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Gliwicach, a następnie ukończył liceum muzyczne w klasie skrzypiec.

Pogłębienie warsztatu przyszło na Wydziale Kompozycji i Aranżacji Akademii Muzycznej w Katowicach. Te fundamenty ukształtowały go jako instrumentalistę, kompozytora i aranżera. Debiutował w 1979 r. recitalem muzyki bluesowej i gospel w Filharmonii Narodowej w Warszawie.

Dyskografia, nagrody i najważniejsze płyty

Soyka pozostawił rozbudowaną dyskografię. Wydał m.in. albumy:

• Blublula (uznana za „Jazzową płytę roku ’81”, sprzedana w „złotym” nakładzie),
• Soyka Sings Ellington, Stanisław Soyka, Radioaktywny,
• Acoustic (nagrania „bez prądu”), Neopositive z piosenką „Tolerancja”,
• oraz albumy: Retrospekcja, Soyka. Sonety Shakespeare, Polskie Pieśni Wielkopostne,
• i płyty poświęcone m.in. Osieckiej, Miłoszowi i Leśmianowi.

Nagrał także muzykę do słów „Tryptyku Rzymskiego” Jana Pawła II. W 2011 r. został uhonorowany Grand Prix Krajowego Festiwalu Piosenki w Opolu za całokształt twórczości i otrzymał swoją gwiazdę w opolskiej Alei Gwiazd.

Jak pamiętano jego muzykę

Soyka występował na licznych festiwalach jazzowych w kraju i za granicą. Współpracował z czołowymi polskimi jazzmanami. Jego podejście do muzyki podsumowuje cytat, który wielokrotnie przytaczano w rozmowach z artystą:

Nie gram dla fajerwerków, nie śpiewam by się popisać. Moją ambicją i pragnieniem jest, by mój śpiew, moje pieśni dodawały otuchy, podnosiły na duchu tych, którzy przychodzą mnie słuchać. Chcę by wychodzili z koncertu pogodni i umocnieni.

Takie przesłanie przyświecało jego koncertom przez wiele lat. Zostawia po sobie bogaty dorobek nagraniowy i silne ślady w historii polskiej muzyki jazzowej i rozrywkowej.