Górnik Zabrze: Wspomnienie o Alojzym Deji

Błyskawiczny start w doborowym towarzystwie

Młody piłkarz od początku nie miał kompleksów, mimo że o miejsce w jedenastce musiał rywalizować z takimi asami jak Wilczek, Musiałek czy Szołtysik. Od początku imponował dojrzałością i dobrze wpasował się w zespół. Swój debiut zaliczył w piątej kolejce sezonu 1967/68 w drugiej połowie meczu ze szczecińską Pogonią, zmieniając Jerzego Musiałka.

Przełomowym momentem w karierze Dei był listopad 1967 roku, gdy Górnik toczył boje w europejskich pucharach przeciwko mocnemu zespołowi kijowskiego Dynama. Trener Kalocsay od początku postawił na młodego zawodnika. Po spotkaniu bramkarz Hubert Kostka, uznawany przez wielu za bohatera meczu po obronieniu rzutu karnego, był daleki od takiego stwierdzenia i przyznawał, że na to miano zasłużył młodziutki Deja.

Talent doceniony w reprezentacji młodzieżowej

Udany start ligowy i dobre mecze w europejskich pucharach dały piłkarzowi przepustkę do reprezentacji młodzieżowej. W latach 1968-1971 był podporą tego zespołu i w sumie zaliczył w nim 17 występów. Grał w drużynie, w której szlify zdobywali tacy piłkarze jak Tomaszewski, Szymanowski, Musiał, Lato czy Gorgoń – czyli trzon późniejszej „srebrnej” drużyny Górskiego.

W kwietniu 1968 roku Deja strzelił nawet gola dla polskiej reprezentacji w jej sparingu z chorzowskim Ruchem, co zaowocowało powołaniem na rozgrywany w maju towarzyski mecz biało-czerwonych z Irlandią w Dublinie. Jednak trener Koncewicz nie zdecydował się desygnować go do gry i Deja przesiedział wówczas całe spotkanie na ławce rezerwowych.

Niespełniona kariera reprezentacyjna

To był pierwszy i ostatni kontakt Alojzego Dei z pierwszą reprezentacją. A przecież miał dopiero 20 lat, był czołową postacią zespołu, który rządził polską ligą. W 1970 roku zagrał z Górnikiem w wiedeńskim finale PEZP z Manchesterem City, grając naprawdę świetnie, a jednak stanął przed murem, którego nie zdołał nigdy przebić.

„Kojarzył mi się z Deyną – posiadał podobne cechy, wspaniały przegląd sytuacji, nienaganne umiejętności techniczne, doskonale operował obiema nogami” – Stanisław Oślizło, były kolega z zespołu

Jan Gomola zwracał uwagę na jego kapitalny przegląd pola gry, co pozwalało piłkarzowi na wybór najlepszego rozwiązania i bardzo mocną lewą nogę. Napastnik Jan Banaś zachwycał się jego precyzyjnymi podaniami, mówiąc: „Potrafił podaniem kilkudziesięciometrowym zagrać do partnera piłkę, która spadała na przysłowiowy nos”.

Tragiczny koniec kariery

15 lutego 1976 roku w ramach przygotowań do rundy wiosennej Górnik rozegrał mecz w Timisoarze z tamtejszą Politehnicą. Zabrzanie w obecności 10 000 widzów rozgromili gospodarzy 4:0, ale to zwycięstwo zostało okupione ciężką kontuzją Dei. Na boisku pojawił się dopiero po trzech miesiącach, ale to było zdecydowanie za wcześnie.

Po zakończeniu sezonu 1976/77, nie wróciwszy do formy po urazie, zakończył swoją przygodę z Górnikiem. Jednak nie chciał jeszcze rozstać się z piłką – grał dwa sezony w drużynie GKS Tychy, a swoją karierę zakończył w Walce Makoszowy.

Tragiczny epilog

Po dziesięciu latach od rozbratu z futbolem, czwartego lutego 1991 roku Alojzy Deja w świadomy sposób rozstał się z życiem. Pochowany został w Zabrzu na cmentarzu parafii Św. Józefa. Jego nagrobek został w ubiegłym roku odnowiony jako jeden z trzech pierwszych w ramach wspólnej akcji Klubu oraz zabrzańskiego ośrodka KIBICE RAZEM.

Alojzy Deja był świetnym piłkarzem Wielkiego Górnika, którego talent i osiągnięcia na zawsze pozostaną w pamięci kibiców zabrzańskiego klubu.

Źródło: Górnik Zabrze