Najstarszy budynek w Katowicach odzyskał blask po gruntownej rewitalizacji

Zabytek z długą i burzliwą historią

Kościół św. Michała Archanioła to drewniana budowla o rodowodzie sięgającym 1510 roku. Pierwotnie stał w miejscowości Syrynia, niedaleko Wodzisławia Śląskiego. W 1938 roku rozebrano go i, deska po desce, bal po balu, złożono na terenie katowickiego Parku Kościuszki.

„Konsekracja tego kościoła miała miejsce jedenastego czerwca tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku” — przypomniał dyrektor Muzeum Historii Katowic Jacek Siebel w rozmowie z reporterką RMF FM Anną Kropaczek.

Budynek przetrwał wiele zagrożeń: najazdy, uderzenia piorunem, dewastacje, próby podpaleń i gradobicia. Jak zauważył Jacek Siebel, bez współczesnych impregnatów żywotność takich kościołów wynosiła maksymalnie 200 lat, stąd konieczność częstych odbudów lub wymiany.

Renowacja: historia na zewnątrz, nowoczesność wewnątrz

Podczas remontu zachowano historyczną konstrukcję obiektu. Jej wygląd pozostał niezmieniony, co było priorytetem konserwatorów. Wnętrze zostało jednak gruntownie odnowione.

• Nowe ławki i nowy ołtarz.
• Nowa droga krzyżowa.
• Nowe oświetlenie i nagłośnienie.
• Organy mają być zainstalowane za pół roku.

Proboszcz parafii św. Michała Archanioła, ks. prałat Marek Spyra, przypomina, że przy sprzedaży świątyni parafianie z Syryni ustalili, iż budynek będzie dalej pełnił funkcję miejsca kultu. Wojna i okres komunizmu przerwały tę ciągłość. Ks. Spyra przyznaje, że kościół miał dramatyczną historię i przez pewien czas służył nawet jako śmietnik, jednak od lat sześćdziesiątych liturgia została odnowiona i trwała nieprzerwanie aż do ostatnich prac konserwatorskich.

Powrót liturgii i znaczenie dla miasta

Liturgia wraca w kościelne mury od 21 września. Pierwsza Msza święta po remoncie odbędzie się w tym dniu, a poświęcenie i konsekracja ołtarza zaplanowane są na 28 września. Zakończenie renowacji zbiega się ze 100-leciem nadania Parkowi imienia Tadeusza Kościuszki.

Renowacja przywróciła kościółowi funkcję sakralną i estetyczną. To także przypomnienie historii regionu i przykład, jak konserwacja może połączyć ochronę zabytku z dostosowaniem do współczesnych potrzeb parafii i mieszkańców.