Odszedł Stanisław Soyka w wieku 66 lat — ikona muzyki i duma Śląska

Śląskie początki i wartości

Stanisław Soyka urodził się w Żorach. Pierwsze muzyczne kroki stawiał jako organista w lokalnym kościele. Uczył się w szkole muzycznej w Gliwicach, a później studiował kompozycję i aranżację na Akademii Muzycznej w Katowicach. To właśnie stamtąd czerpał życiowe i artystyczne zasady.

„Każdy Ślązak wie, że kąt prosty ma 90 stopni, a nie 89”.

W tej krótkiej maksymie mieści się jego podejście do pracy: dokładność, punktualność, szacunek do rzemiosła. Muzyka w rodzinie Soyków była obecna od zawsze — dziadek był organistą, matka nuciła pieśni, a wspólne śpiewanie przy stole budowało wspólnotę. Te elementy — rzetelność, duchowość, wspólnota — przenikały całą jego twórczość.

Wszechstronny artysta — od jazzu po muzykę sakralną

Soyka nie zamykał się w jednym gatunku. W jego dorobku są zarówno aranżacje jazzowe, jak i piosenka literacka czy muzyka sakralna. Interpretował sonety Szekspira i poezję Miłosza, a także tworzył własne teksty i kompozycje.

Występował m.in. w śpiewogrze „Pozłacany warkocz”. Jego głos usłyszeć można również w filmie „Piłkarski poker”, gdzie wykonał utwór tytułowy. Do najbardziej rozpoznawalnych piosenek należą Tolerancja, Cud niepamięci i Absolutnie nic. Współpracował z takimi artystami jak Michał Urbaniak, Grzegorz Turnau, Kayah i Anna Maria Jopek.

Ostatnie chwile i spuścizna

Informację o śmierci artysty potwierdził Jacek Cygan. Soyka zmarł 21 sierpnia 2025 roku, najprawdopodobniej wskutek nagłego zasłabnięcia podczas próby przed koncertem w Sopocie. To bolesna strata dla kultury.

Jego podejście do sztuki — robić rzeczy „tak, jak trzeba” — oraz niezwykła dbałość o formę i treść pozostaną w pamięci słuchaczy i kolegów po fachu. Śląsk żegna artystę, który nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi, i który swoją śląskość nosił bardziej jako praktykę niż deklarację.