Tychy: Życie po przeszczepie — droga na World Transplant Games

Diagnoza, leczenie i walka w izolacji

W maju 2014 roku rutynowe badania zamieniły się w dramat. Wyniki wykazały skrajnie niską liczbę płytek krwi, a biopsja szpiku potwierdziła ostrą białaczkę szpikową. Artur wspomina słowa profesora:

„pięćdziesiąt na pięćdziesiąt”

— prostą ocenę szans, która zamiast załamać dodała mu sił.

Leczenie zaczęło się natychmiast: silna chemioterapia i przeszczep. Po przeszczepie spędził w izolatce blisko trzy miesiące. Był to czas monotonnym, wypełnionym kroplówkami i badaniami. Najtrudniejsze były wieczory — samotność i brak fizycznego kontaktu z rodziną. Mimo to Artur utrzymywał kontakt ze światem przez laptop i telefon, pracując z łóżka, co dawało mu poczucie normalności i wpływu na życie poza salą chorych.

Dawca, który stał się przyjacielem

Dawca pojawił się po kilku miesiącach poszukiwań i okazał się być z Niemiec. Nazywa się Jens, jest lekarzem — kardiologiem i pulmonologiem. Zgodność była niemal idealna: ta sama płeć, ta sama grupa krwi i zgodność genetyczna 10 na 10. Jens oddał komórki w Ulm 19 grudnia, a kilka godzin później identyczny worek komórek trafiał do kliniki w Katowicach.

Po latach łączą ich bliskie relacje. Jens odwiedził Tychy z rodziną, zwiedzał Kraków i Muzeum Auschwitz, a w Urzędzie Miasta otrzymał podziękowanie od prezydenta za uratowanie życia. Dziś komunikują się regularnie i odwiedzają się wzajemnie — dawca stał się przyjacielem.

Powrót do formy i droga na World Transplant Games

Rehabilitacja była długa. Początkowo kilkasetmetrowe przebieżki przeplatał marszem. Potem dystanse rosły. Symbolicznym krokiem był powrót do startów – Bieg Korfantego w Katowicach (2019) był jego pierwszym oficjalnym biegiem po chorobie.

W 2025 roku po raz pierwszy wystartował w mistrzostwach Polski w Kielcach, gdzie poznał innych sportowców po przeszczepach. Dobra postawa zaowocowała powołaniem do reprezentacji Polski na World Transplant Games w Dreźnie — imprezę, którą nazywa „prawdziwą olimpiadą” osób po transplantacjach.

Co dalej i przesłanie

Dla Artura udział w Dreźnie nie był przede wszystkim pogoń za medalami. To był dowód, że można wrócić do pełni życia po ciężkiej chorobie i przeszczepie. Mimo urazu Achillesa miał przy sobie Jensa i jego rodzinę, którzy przyjechali kibicować. Te chwile — wspólna kolacja, obecność dawcy na stadionie — nazwał cenniejszymi niż jakiekolwiek trofeum.

Jego przesłanie jest proste: warto wierzyć i walczyć. Według niego sport po transplantacji to przede wszystkim święto życia i wdzięczności. Każdy start jest zwycięstwem.